Dit is fictie zonder prentjes

Ik dacht, ik schrijf eens een boek. Waarom eigenlijk ook niet? Zo moeilijk kan dat niet zijn. Ik heb er al veel gelezen en tenslotte kan ik al schrijven sinds mijn zesde. Destijds gebruikten we zelfs nog potloden terwijl er tegenwoordig laptops bestaan. Dat kan de zaak alleen maar vereenvoudigen. En als bekende onbenullen die hun bekendheid enkel te danken hebben aan het feit dat ze onbenullen zijn die regelmatig het televisiescherm verachterlijken het kunnen, dan kan ik het vast ook. Verklaart zo?n onbenul in een zomerse talkshow dat ze best wel een lekkere spaghetti bolognaise kan bereiden, wordt ze diezelfde avond al gebeld door een happige uitgever die hun kookboek wat graag op de markt wil brengen. Schuimden ze de feestjes van de happy few af terwijl ze op dat ogenblik eigenlijk beweren aan een depressie te lijden, dan zit daar vast stof in voor een zelfhulp-boek. Krijgen ze achteraf nog de status van een soort onbenullige moeder Theresa der fuivende depressievelingen ook. Plus de royalties, natuurlijk. Het ergste wat mij kan gebeuren is dat het me uiteindelijk niet lukt, die schrijverij. In de café?s staan voortdurend allerlei kerels te verkondigen dat ze een boek zullen schrijven. Fantastische romans worden het. Ze vertellen mij en eenieder die het horen wil, de minst ter zake doende details incluis, waarover hun boek zal handelen. Over een complot binnen de geheime dienst van ons land dat er voor moet zorgen dat de monarchie afgeschaft wordt, of over een wilde nacht waarin een straatmadelief vermoordt wordt door een stel jongens die een vrijgezellenavond vieren maar iets te veel wit poeder door hun neus joegen. Of het ergste voornemen van allemaal; iets autobiografisch. Maar ze doen het nooit. Waarom niet? Wat weerhoudt hen er van? Dat zal ik je zeggen: Omdat ze bang zijn van een mislukking. Bij mij ligt dat anders. Alles wat ik eerder ondernam mislukte al, dus dat ben ik alvast gewend en afschrikken doet het me al lang niet meer. Ik put troost uit de gedachte dat de poging belangrijker is dan het resultaat. Een beetje zoals het Olympische credo, waarmee ik mezelf op de been en gaande tracht te houden. De atleten hebben daar doping voor, ik enkel een instrument om op te tikken en een troostrijke gedachte waarvan ik diep vanbinnen besef dat ze me een rad voor ogen draait. Proberen kan best fun zijn, maar zodra je merkt dat je afstevent op een fiasco is alle lol er meteen af.
Dus probeer ik fun te hebben door een boek te schrijven.Geen flauw idee waarover het kan gaan, die roman van me. Want het wordt een roman. Ik ga heus geen sociologisch non-fictiewerkje schrijven. Liefst een dikke roman, waarmee je niet in enkele uurtjes klaar bent, eentje zwaar genoeg om een zak cement te beconcurreren, eentje waarin ieder woord op zijn plaats staat, met een verhaal dat voortraast als een dolle trein. Avontuur! Spanning! En nog meer van dat! Met een interessant hoofdpersonage. Knap, atletisch gebouwd, een vrouwenmagneet. Alles wat ik niet ben maar zou willen zijn, en ik geef hem mijn naam. Zo slim ben ik wel. En wanneer het boek gepubliceerd wordt en laaiend enthousiast gerecenseerd wordt, wanneer ik moet opdraven in allerlei literaire radio-programma?s ( bestaan die eigenlijk wel?) en televisionele non-events, zal ik eindelijk kunnen beginnen aan het leven dat ik me altijd al droomde. Want de mensen zullen me vereenzelvigen met mijn romanpersonage. In hun ogen bén ik al die knappe atletische vrouwenversierder uit mijn verzonnen autobiografie, dus is het een fluitje van een cent om hun projectie in te vullen. Daar bovenop omgeeft mij tegen die tijd ook nog eens het aura van de gevierde schrijver. Dat moet toch ook een bepaalde aantrekkingskracht sorteren bij een deel van mijn publiek. Waarschijnlijk dat deel van mijn publiek dat mijn boek gelezen zal hebben. Tenminste, dat is het plan. Daarop hoop ik. Ik schrijf niet om mezelf in de analen van de geschiedenis vermeld te zien, ik schrijf om anale seks te hebben met gewillige vrouwen. Dat is een van mijn vele eerdere mislukkingen. Het wordt verdomme tijd. Ik ben bijna veertig. Ik ben kwaad. En ik kan typen.


En morgen volgt hoofdstuk 1